:رونالدو خب بیاین شروع کنیم، چون داستانش طولانیه
در 1998 برزیل برای دومین بار پیاپی به فینال جام جهانی رسید
رونالدو، که دو بار بهترین بازیکن جهان شده بود، چند ساعت قبل از بازی ناگهان از هوش رفت
اون تنها 21 سال داشت. دلیل اون واقعه هرگز مشخص نشد
:گیلبرتو سیلوا آره ...خیلی بد بود
درز کردنش به بیرون هم خیلی بد جور بود یه عالمه داستان سر هم شده بود
جرأت نداشتن ازش بپرسن چی شد به خاطر احترام
احترام به اون مرد احترام به ایده آل و احترام به اتفاقی که افتاد،
:کافو ماجرای رونالدو دلیل شکست برزیل نبود
گرچه نمی تونیم انکار کنیم که وضعیت ترسناک شده بود
عکس العمل ما بعد از گل هایی که خوردیم نزدیک به صفر بود
ما یه عکس العمل هماهنگ نتونستیم در مقابل فرانسه داشته باشیم
این از ارزش برد فرانسه کم نمی کنه
اونا واقعاً عالی بازی کردن. مردم یادشون میره بگن که اونا چه بازی کاملی ارائه دادن
اونا چهار تا موقعیت گل خلق کردن و سه تاش رو گل کردن
مردم میگن: برزیل اون روز بازی نکرد ما بازی کردیم ولی اونا از ما بهتر بودن!
وقتی بین دونیمه به رختکن رفتیم، می دونستیم قراره سخت بشه، چون بازی رو باخته بودیم
فکر می کردیم که قراره سخت بگذره
فرانسه داشت توی خونه بازی میکرد، بازی رو هدایت میکرد
و از فواید بازی در خونه هم بهره می برد
:فرناندو فرناندز (روزنامه نگار) من توی اون فینال توی زمین بودم. منتظر صف بندی بودم
و بعدش یهو شکه شدم
وقتی توی لیست اسامی اسم ادموندو رو به جای رونالدو دیدیم همه وحشت کردن
همش سعی می کردیم حدس بزنیم چی شده
نمی تونستیم از موبایلامون استفاده کنیم، هیچ کس پاسخگو نبود و سعی می کردیم
با بازیکنایی که بهتر میشناسیم ارتباط برقرار کنیم
از هر تکنولوژی تونستیم استفاده کردیم و هیچ جوابی نبود
اطلاعات غلط زیادی وجود داشت و همه غافلگیر شده بودن
بعد یهو خبر رسید که رونالدو وارد استادیوم شده و توی بازی هم هست
وضعیت دشواری بود. واقعاً یکی از بزرگ ترین غافلگیری هایی بود که میشد پیش بیاد
چون روز قبلش تیم تأیید شده بود
رونالدو قرار بود بازی کنه اون بازیکن اصلی برزیله
:جونو ما درباره ش حرف می زدیم، همه اونجا بودن، روبرتو کارلوس اونجا بود
رونالدو بیهوش شد و یه مدت زمانی بیرون از هتل بود
بعدش اون مستقیم رفت به رختکن استادیوم
بدنش هنوز درد می کرد و هنوز 100 درصد آماده نبود
خیلی شرایط سختی بود
نه فقط برای رونالدو بلکه برای کادر مربیگری، چی کار قراره بکنی؟
بازیکن بی هوش شده
به موقع به استادیوم رسیده و میخواد بازی کنه و میگه حالش خوبه
خیلی ماجرا پیچیده ست
برای همینه که میگم جو قبل از بازی خیلی بد بود
:رونالدو در فینال 98 من تصمیم گرفتم برم یه چرتی بزنم
و آخرین چیزی که یادم می یاد اینه که رفتم تو تخت
بعد از اون من تشنج کردم
بازیکنا دورم جمع شده بودن و بعدش هم دکتر لیدیو تولدو اومد
اونا نمی خواستن بهم بگن چی شده
من ازشون خواستم اگه میشه برن یا یکی دیگه حرف بزنن چون من می خواستم بخوابم
لئوناردو ازم خواست بریم توی باغ هتل قدم بزنیم
و کل ماجرا رو توضیح داد
بهم گفتن قرار نیست توی فینال جام جهانی بازی کنم
آزمایشات پزشکی هیچ چیز غیر نرمالی رو نشون ندادن. انگار هیچوقت اون اتفاق نیفتاده بود
بعد از اون ما به استادیوم رفتیم
با مسیج زاگالو که گفته بود من بازی نمی کنم
من نتیجه ی آزمایشام تو دستم بود با دکتر لیودو تولِدو
با چراغ سبز، به زاگالو نزدیک شدم و گفتم من خوبم، من هیچیم نیست
اینم نتیجه ی آزمایشا! من هیچیم نیست من می خوام بازی کنم!
من بهش هیچ انتخابی ندادم. اون چاره ای نداشت و تصمیمم رو پذیرفت
و من بازی کردم و احتمالاً تمام تیم رو تحت تأثیر قرار دادم چون
اون تشنج خیلی چیز ترسناکی بود
این چیزی نیست که هر روز ببینی
به هر حال من به کشورم تعهد داشتم و نمی خواستم قصور کنم
من افتخارشو داشتم و احساس کردم می تونم بازی کنم
طبیعتاً جزو بهترین بازی های زندگیم نبود ولی من تمام مدت اونجا بودم
و وظیفه م رو کامل انجام دادم
درست بعد از جام جهانی 1998 رونالدو در هر دو زانوش احساس درد می کرد
اون در 1999 خیلی جدی مصدوم ش و همین باعث شد که نزدیک شیش ماه خونه نشین بشه
اون 23 سالش بود
:نیلتن پترون (روانشناش شخصی پیشین رونالدو) اون می تونست توی 2. 10 یا 3. 10 ثانیه 100 متر بدوه
یوسین بولت این کار رو توی 8. 9 ثانیه انجام داد. و فقط موضوع سرعتش نبود
اون قدرت و توانایی رو با هم دیگه داشت
وقتی اون در تاریخ شوم 12 آوریل 2000 دوباره به میدان برگشت
پارگی تاندون کشکک زانو براش پیش اومد
واقعیت اینه که انگار زانوش منفجر شد
کشککش تا نزدیکای رونش کشیده شد و مصدومیتش خیلی خیلی جدی شد
تصویرش وحشتناکه... وقتی زانوشو می بینیم صورتش از درد تو همه و زجر می کشه
این دوره خیلی سخت بود چون اون تازه زانوش رو جراحی کرده بود
و فکر می کرد آماده ی بازی کردنه
بعد دوباره یه مصدومیت خیلی جدی سراغش اومد کل تاندون کشکک زانوش پاره شد
این جراحی جدید خیلی پیچیده بود.
اون موقع نمی شد به بهبودش مطمئن بود
همه می دونستن. اون موقع همش حرف این بود که آیا اون می تونه دوباره بازی کنه؟
بعد از جراحی زانوش به بزرگی یه توپ فوتسال بود
توی بیمارستان بهش مورفین میزدن و وقتی منو به اتاقش صدا زد داشت گریه می کرد
اون گفت: تو رو خدا رفیق بگو من می تونم دوباره فوتبال بازی کنم؟
بهم دروغ نگو، من می تونم دوباره فوتبال بازی کنم؟
ما فقط به برنامه ی ریکاوری زل زده بودیم و
تمام دنیا میگفتن که اون دیگه نمی تونه بازی کنه
حتی علم هم مطمئن نبود که اون میتونه یا نه دکترش مطمئن نبود
:رونالدو جهانم از هم پاشید
یادم می یاد که در هشت ماه پروسه ی ریکاوری
من بیشتر از 100 درجه نمیتونستم زانوم رو خم کنم
بعدش من به آمریکا رفتم و معروف ترین متخصص رو دیدم
و اون گفت هیچ شانسی برای من وجود نداره که بتونم دوباره بازی کنم
و پیشنهاد کرد که برای اینکه زانوم از حالت قفل دربیاد یه جراحی دیگه انجام بدم
که بتونم 30 درجه اضافه تر خمش کنم.
من به فرانسه برگشتم و به یه کلینیک در جنوب کشور رفتم، در کاپبرتون نزدیک بیاریتز
من یه سه ماهی اونجا موندم و هر روز یه سری جلسات ریکاوری داشتم
و بعد از ظهر و حتی گاهی عصر
من همش روحیم بد بود چون نمی تونستم فوتبال بازی کنم
نمی تونستم به هیچ چیز به جز بهتر شدن فکر کنم
ریکاوری رونالدو بعد از جراحی زانو، بیش تر از 16 ماه طول کشید
برای خیلی ها دوره ی بازیش دیگه تمام شده بود
ما به این چیزا اهمیت نمی دادیم چون بهش اطمینان داشتیم
و به کادر پزشکی اعتماد داشتیم
به چیزی که درباره ش می گفتن
اون یه قدرتی داشت که خیلی از مردم باور نمی کردن
قدرت درونی برای فائق آمدن بر شرایط بد
اون از این شرایط به نفع خودش استفاده کرد این شرایط الهام بخش شد براش
ما کنارش بودیم. ما با هم بودیم
من هرگز فکر نمی کردم که اون دیگه نتونه فوتبال بازی کنه
میدونستم که شرایط سختی رو باید پشت سر بذاره ولی دوباره برمی گرده
وقتی دکتر ژرار سالیانت جراحی رو تمام کرد ما با هیئت بین الملل ملاقات کردیم
اون اشاره کرد به این که تنها بازیکنی که عمل مشابه این داشته
بازیکن پرتغالی پائولو فوتر بوده
که دیگه نتونست برگرده و در سطوح بالا بازی کنه
بنابراین برگشت رونالدو از چنین مصدومیتی یکی از پارادایم های علم پزشکی رو شکست
با وجود پارگی کامل تاندون کشکک زانو اون به بالاترین سطح فوتبال برگشت
اون قدرت روحی ای که اون داشت و تونست تمام موانع رو رد کنه
شاید مردم نتونن بفهمن که خم کردن یه زانو می تونه چقدر دردناک باشه
چقدر عدم اطمینان در دوره ی درمان شخص رو احاطه می کنه آیا دوباره کامل خوب میشه؟
آیا اون می تونه دوباره گل بزنه؟
تمام این ها باعث رشد اون شد
تنها چیزی که ازش مطمئن بودم این بود که اگه شکست بخورم باید بازنشسته بشم
من به دنبال فرصت هام بودم
من هرگز در اراده ی خودم برای بهبود شکی نداشتم. هیچ شکی نداشتم که
برای خوب شدن هرکاری لازم باشه انجام می دم
ولی به علم پزشکی شک داشتم. شک داشتم درمان قطعی وجود داشته باشه که
بتونه کمکم کنه دوباره بازی کنم
من دکتر نیستم، فیزیوتراپ نیستم من درس این چیزا رو نخوندم
ولی از مصدومیت هام یه چیزایی یاد گرفته بودم
و واقعیت این بود که این نوع جراحی ها
این همه درمان و اینا با تصور افراد از یه فوتبالیست جور در نمیومد
از خیلی لحاظ اون واقعاً یه معجزه بود
ولی من همیشه امیدوارم بودم از پسش بربیام
اگه جام جهانی امروز شروع بشه اسکولاری میتونه
روی هر 23 تا بازیکنی که قبلاً انتخاب کرده حساب کنه
این شانسیه که مربی برزیلی ها از 1990 به اینور هرگز نداشته
این انتخاب شخصی فیل برزگه (فیلیپ لوئیزه اسکولاری) این یکی از خصلت هاشه
اون به بازیکناش ایمان داره
اون به رونالدو ایمان داشت چون می دونست رونالدو متفاوته
و آدم نمی تونه یه بازیکن خاص رو به حال خودش رها کنه
حتی اگه اون بازیکن 100% آماده نباشه
یادمه یه روز، در اردوی مقدماتی جام جهانی ما توی هتلمون در فوتالزا سئلارا بودیم
و فیل بزرگه داشت با یکی از روزنامه نگارا تنیس بازی می کرد
یه پایگاه نظامی نزدیک اونجا بود و یه سری سرباز میدویدن و رژه میرفتن
:وقتی داشتن از کنارمون رد می شدن داد می زدن فیل بزرگه روماریو رو دعوت کن
همه از خنده منفجر شدن. فشار خیلی زیاد بود چون کل کشور میخواستن که روماریو دعوت بشه
و فیل بزرگه گفت: نه روماریو رو دعوت نمی کنم، رونالدو و لوئیزائو و
بازیکنایی رو که می خوام دعوت می کنم
می تونیم بگیم رونالدو انگیزه ش بیشتر شد
فیل بزرگه می دونست چطوری شرایط رو کنترل کنه تمام اون خود بر تر بینی ها در رختکن
فکر کنم ما می تونستیم حس کنیم که رونالدو چقدر آماده ست
نه فقط اون بلکه ریوالدو هم همینطور
چون فیل بزرگه در مسابقات مقدماتی نشون داده چقدر بهش ایمان داره
ما می فهمدیم که اون دو بازیکن آماده هستن
و بعداً معلوم شد همون ها مهم ترین بازیکنای تورنمنت هستن
:لوسیو فشار زیاد باعث می شه ناخودآگاه حواست جمع باشه
بیشتر خودت رو آماده می کنی حتی
ما می دونیم مردم برزیل نسبت به فوتبال و تیم ملیشون چه شور و شوقی دارن
ما انگیزه داشتیم ولی انتظارات هوادارا
ما رو بیشتر آماده کرد و باعث شد بهتر از حد تصور باشیم
من به خاطر اعتمادی که فیل بزرگه به من داشت واقعاً ازش سپاسگزارم
نرمالش این بود که یه نفر دیگه رو دعوت کنه
بازیکنی که بیشتر آماده باشه و مداوم بازی کرده باشه
ولی اون به من اعتماد کرد
اون موقع بهش گفته بودم حاضرم هر کاری بکنم که عضو تیمش بشم
و هر کاری لازم باشه می کنم تا برای جام جهانی آماده بشم و براش جبران کنم
هیچ کس نمی گه برزیل در 2002 محبوب بود هر چند ما توانایی هامون رو می دونستیم
ما توی آخرین بازیمون مقابل ونزوئلا بود که تونستیم به جام جهانی صعود کنیم
بازی دو هیچ بود و لوئیزائو دو تا گل زد
خیلی سخت بود. ما به اونجا رسیدیم و گفتیم: همه چیز دست خداست بیشتر مردم همین فکرو میکردن
وقتی جام جهانی شروع شد مسابقه ی اول برای من خیلی مهم بود
و می دونست اعتماد به نفسم رو برگردونه
ما یک هیچ از ترکیه عقب بودیم و وقتی نیمه ی دوم شروع شد
من توپ رو از ریوالدو گرفتم
و تنها شانسم برای گل کردنش این بود که خودم رو به سمت توپ پرتاب کنم
و همین کارو کردم
من خودم رو پرتاب کردم توپ رو لمس کردم و گل زدم
یه کم اوضاع قر و قاطی بود ولی خب جواب داد
من هیچ دردی حس نمی کردم و تقریباً تمام مسابقه رو بازی کردم
روز بدم فرداش بود
من خیلی درد داشتم، چون مدت ها بود توی یه مسابقه ی کامل بازی نکرده بودم
ولی اعتماد به نفسم رو دوباره به دست آوردم
به خصوص برای اینکه ترک ها خیلی سفت و سخت و خشن بودن
و تمام مدت مسابقه داشتن منو میزدن
ما دوبار باهاشون بازی کردیم و هر دو بارش سخت بود
مسائل مالی برزیل کاملاً تحت تأثیر فوتبال بود در واقع تحت تأثیر عشق به فوتبال بود
برزیل تمام قدیس ها رو داره سن مارکو، سن رونالدو
وقتی اون اولین گل رو زد تمام کشور به آتش کشیده شد
یه کم بعد همون رونالو یه گل دیگه زد 2-0
راه برای پنجمین بار بردن جام جهانی باز شده بود و برای همین همش رقص بود و سامبا بود
با وجود اینکه در 2001- 2002 تنها در ده مسابقه بازی کرده بود
رونالدو جام جهانی کره و ژاپن رو طوفانی برد
اون نقشی کلیدی بازی کرد برای برزیل که بتونه پنجمین جامش رو ببره و در طول تورنمنت 8 گل زد
رونالدو برای سومین بار عنوان بهترین بازیکن سال دنیا رو در 2002 از آن خود کرد
ما در شروع جام جهانی در بهترین فرم خودمون نبودیم
ولی در طول مسابقات بهتر و بهتر شدیم
به خصوص بعد از یک چهارم نهایی و نیمه نهایی بهتر همدیگه رو درک می کردیم
خودمون رو باور کرده بودیم
این واقعیت که ما در راه رسیدن به جام جهانی خیلی تیم مطمئنی نبودیم
باعث می شد مردم بگن
که ما حتی از مرحله ی گروهی هم بالا نمی ریم
بعدش دیدیم که تونستیم تغییرش بدیم
ما خیلی خوب بازی کردیم و به همون شیوه هم جام جهانی رو بردیم
همین که توی تیم برنده باشی خودش دستاورد بزرگیه
در مورد رونالدو اون نه تنها به عنوان بخشی از گروه بازی می کرد
اون برای برنده شدن تیم حیاتی بود به خصوص با اون گل هاش و فرم بازیش
اون گل موربی که با انگشت پاش در نیمه نهایی به ترکیه زد
برای من لحظه ای کلیدی بود چون اون مسابقه خیلی سخت بود
این گل در نیمه نهایی خیلی خیلی مهم بود ما خوب بازی نمی کردیم
من یه مشکل کوچیک در عضلات ران راستم داشتم در عضله ی جانبی
شاید این توضیحی برای اون ضربه با انگشت پا باشه
من درد داشتم و احتمال داشت اگه می خواستم شوت بزنم
عضلاتم همراهیم نمی کردن
با توی پا یا بیرون پا
به هر حال این نوع بازی از فوتسال میاد
من وقتی بچه بودم خیلی فوتسال بازی می کردم
و خیلی تکنیک ها رو از اونجا با خودم آوردم که شاید معروف ترینش
همون ضربه با نوک پا باشه
چون گلی بود که در نیمه نهایی جام جهانی زده شد
بازی با آلمان خیلی سخت بود
مقابل اون ها بازی کردن خیلی سخته چون اونا می تونن نود دقیقه
حتی اگه لازم باشه صد دقیقه همینطوری بازی کنن
ما می دونستیم کارمون تو فینال راحت نیست
اونا فرصت خوبی داشتن، رونالدو قبل از اینکه گل بزنه فرصت خوبی داشت
و وقتی یه فرصت دیگه بهش رسید ازش استفاده کرد
و این چیزیه که رونالدو رو خاص می کنه
اون روی چیزی که می خواست بهش برسه پافشاری می کرد
براش طبیعیه که این کارو بکنه براش خیلی طبیعیه
اون لحظه ای که جام رو بالای سر برد یادمه که نزدیکش بودم
اون رفت که جام رو ببوسه و همه باهم رفتیم لحظه ی بی نظیری بود
این برای همه لحظه ی غرور آمیزیه
در 2002 من یه کم می ترسیدم بعد از ناهار بخوابم
جلوی خودمو گرفتم... اصلاً استراحت نکردم
رفتم که با هم تیمی هام حرف بزنم ولی همشون عادت داشتن بعد از غذا بخوابن
فقط دیدا بیدار بود برای مدتی با هم صحبت کردیم
اون با من خیلی مهربون بود
اون حواس منو پرت کرد، چون هر وقت به فینال 1998 فکر میکردم
یاد اون قسمت تشنج می افتادم
و این بزرگ ترین ترسم بود قبل از فینال 2002
وقتی در راه رفتن به استادیوم بودیم دیگه بهش فکر نکردم
من کاملاً متمرکز بودم و ما یه فینال فوق العاده داشتیم
وقتی جام رو بردیم من تونستم تمام آسیب های پیش از اون رو فراموش کنم
من زمین رو پنج دقیقه قبل از پایان ترک کردم
وقتی رفتم روی نیمکت رودریگو پایوا رو بغل کردم
چون در تمام اون شرایط در کنارم بود
من گریه کردم و گفتم: ما انجامش دادیم خیلی سخت بود ولی بردیمش
چطور می تونی طرفدار آدمی مثل اون نباشی؟
رونالدو در خصوص پیروز شدن بر سختی ها یه الگو محسوب می شه
اراده و مصمم بودنش به عنوان یک ورزشکار نشون میده که تو میتونی
تاریخ رو عوض کنی و از موانع رد بشی
من همیشه می گم فوتبال دانشگاه منه. من فرصت این رو نداشتم که به کالج برم
ولی فوتبال بیشتر از هر فوق لیسانس و دکترایی به من یاد داد
هیچ درسی نمی تونست به من چیزی رو بده
که زندگی به عنوان یک فوتبالیست داد
من همیشه سپاسگزار فوتبال خواهم بود و تمام چیزهایی که به من داد و چیزی که هستم
من نمی دونستم چقدر قوی هستم، تا زمانیکه مصدوم شدم و لازم شد که قوی باشم
فکر می کنم فوتبال خیلی چیزای بیشتری به من بخشید تا من به فوتبال