‫سال 1835...
‫روز هفدهم آگوست...
‫با حضور شخصیتِ من:
‫«چارلز داروین».
‫امروز صبح برای ماجراجوییِ بزرگ بعدیمون ‫به «گالاپیگوس»، عازم سفر شدیم،
‫و می خوام ببینم چه موجوداتِ فوق العاده ای ‫توی این جزیره منتظر من هستن.
‫الان یه دونه ـشون اینجاست:
‫«کودنِ پا آبی».
‫آبی!
‫«اِد»، خجالت می کشم اینو بگم ولی یه...
‫- آره، همونجاست. فهمیدی دیگه. ‫- «آپ»، خودم می دونم!
‫یه کمک بهم بکن.
‫- چیزیش نمیشه. ‫- خیلی خب، یالا داداش. بقیۀ فلامل ها منتظرمونن.
‫حالا مثلاً دیر کنیم. ‫بدترین اتفاقی که ممکنه بیفته چیه؟
وبسایت دوستی ها تقدیم می کند
‫- گرفتمش. ‫- هورا!
‫گوش کنید فلامل ها!
‫شمارش معکوسِ جشنوارۀ گل ها شروع شده.
‫پس رسماً وقت کاره!
‫سلام «مالی». ما اومدیم.
‫تقریباً سر وقت اومدیم.
‫حالا می دونم خیلی گل با خودمون نیاوردیم ولی...
‫- ولی گل های ما متفاوت، پویا و... ‫- ...و عجیبند!
‫گل ها، خودت، برادرت، همه ـتون عجیبید.
‫به خاطر همین کسی تحویلتون نمی گیره.
‫عجیب، عجیب، عجیب، همه ـش عجیب!
‫خب اِد، ما تلاشمون رو کردیم.
‫- فکر می کردم گل های قشنگی باشن. ‫- اشکالی نداره.
‫برام مهم نیست مالی نظرش چیه.
‫چی میگی؟ نظر همه برات مهمه.
‫الان برام مهم نیست.
‫چون یه سورپرایز بزرگ برات دارم.
‫یه چیزِ کلاهی!
‫«چیز کلاهی» نیست.
‫یه تاج گلِ رسمی برای شغل جدیدمه.
‫وقتی همگی برای جشنوارۀ گل ها ‫از کوه بالا می ریم...
‫من در یکی از مهمترین نقاط می ایستم:
‫عقب ترین نقطه!
‫چون من برگزیده شدم تا...
‫دوستِ پایانی باشم.
‫- ولی پشت گروه! ‫- برای شروع خوبه.
‫نه، برعکس، برای پایان خوبه!
‫- بازم یه افتخاره. ‫- چطوری انتخاب شدی؟
‫- به صورت تصادفی. ‫- خب، برات خوشحالم.
‫می دونی چی این قضیه رو بهتر می کنه؟
‫آپ، دوستت دارم ولی این آخرین فرصت من...
‫برای اینه که نظر بقیۀ فلامل ها رو ‫در مورد خودم عوض کنم.
‫یه موقع برداشتِ بدی از این حرفم نکنی ‫ولی خواهشاً فقط...
‫سعی کن این یکی رو برام خراب نکنی.
‫الان منظورت چی بود؟
‫هر وقت کمک می کنی، ‫اوضاع به سمتِ قاراشمیش شدن پیش می ره.
‫- من؟ ‫- تو!
‫- هیچوقت! ‫- همیشه!
‫فقط یه نمونه بگو.
‫سقوط از آبشار، بهمنِ انبه،
‫سنگ داخل سوراخ، آتیشِ بزرگ،
‫آتیشِ بزرگتر، شامِ گِل و لای،
‫اسکیِ درختی، آروغ زنون،
‫دست های ماهی ای، مسابقه،
‫طوفان زنبوری،
‫طوفان زنبوری در گلۀ زنبورهای گرمسیری!
‫و البته، گروه موسیقیِ چارلیِ نارگیلی و جک میوه ای
‫خب حالا یه سری فراز و نشیب ها داشتیم.
‫بیشتر نشیب بوده.
‫ولی به اون فرازهای قشنگی که ‫هر از گاهی داشتیم فکر کن.
‫در ضمن، نباید انقدر توی گذشته ها زندگی کنی...
‫و به آینده نگاه کنی.
‫سلام، آپ.
‫فقط می خواستم بگم از اون حرکت چرخشیت خوشم میاد.
‫عه، ممنون. ‫اسمش رو گذاشتم «چرخشِ آپی».
‫- اگه بخوای می تونم بهت یاد بدم. ‫- می شه؟
‫معلومه. فقط هر کاری من می کنم تکرار کن.
‫«بو»، در مورد پرسه زنی بهت چی گفته بودم؟
‫- اینکه نزنم! ‫- درسته.
‫مخصوصاً در این مسیر.
‫فِرد، خوبی؟ موفق شدی؟
‫گل هات رو عوض کردی؟
‫همه روشون به این طرف باشه.
‫باشه.
‫آماده باشید تا شش دنگ حواستون...
‫به گِردترین فرد اینجا باشه.
‫پادشاه دستۀ حلقه ای های ما...
‫جـــ...جـــ...جپسن!
‫سلام، ممنونم مالی. ‫خیلی ممنون. حرفای قشنگی زدی.
‫سلام به همگی. ‫خیلی خب، یه قصۀ کوچولو قبل از شروع کار.
‫دیشب داشتم فکر می کردم، داشتم محاسبه می کردم،
‫و متوجه شدم که آهای...
‫این صدمین جشنوارۀ گل هاست.
‫چه عدد گِردی!
‫نکته ـش رو گرفتید؟
‫اون یارو فهمید. از اون یارو خوشم میاد.
‫خب بگذریم. تصمیم گرفتم موضوع مراسم امسالمون...
‫مثل همۀ سال های دیگه...
‫گل باشه.
‫بوووم!
‫- خیلی خب، وقت خوشحالی تمومه. ‫- هورا!
‫و مثل همیشه، من و فلاملِ گُلیِ بزرگ...
‫شما رو تا بالای کوه می بریم،
‫تا جشن بگیریم. ‫و همه ـمون اونجا خواهیم بود،
‫فلامل های پیر و جوان،
‫فلامل های بزرگ و کوچک،
‫فلامل هایی که عاشق ساحل هستن،
‫مخصوصاً اونجاهایی که ‫شن دریا یه کم محکم تره...
‫بهت گفته بودم اون شاخه نگهمون نمی داره.
‫یادم نمیاد همچین چیزی گفته باشی.
‫پس بهش فکر کرده بودم!
‫لازم نیست بهم بگید. کار عجیب غریب ها بود!
‫عالی شد. ‫به «سیخونک زدن به خرچنگ ها» تنزل درجه پیدا کردیم.
‫ خب، حداقل هنوز شغلِ «رفیقِ عقبی» رو داری.
‫«دوستِ پایانی».
‫و با اون تاج گل...
‫ازت می خوان کلی برقصی.
‫نمی تونم. با هر دختری بجز تو حرف می زنم ‫دستپاچه می شم.
‫حتی نمی تونم با «وینی» صحبت کنم. ‫چون موهاش رو بلند کرده.
‫چه خبرا؟
‫سلام، چـ...چیـ... خـبـ... خوشتیپ شدی.
‫عه، ببین. والی ـه.
‫- والی؟ خداییش؟ ‫- سلام والی.
‫- آخه الان؟ ولی... ‫- آهای والی!
‫باید به خرچنگ ها سیخونک بزنیم.
‫بیا اینجا رفیق. ‫می خوام بهم بگی چه اتفاقاتی افتاده.
‫آهای آپ، دارم میام. نگران نباش.
‫از دیروز تا حالا حرف نزدیم.
‫پس خیلی چیزا هست که باید بهت بگم.
‫خیلی هم سریع داره میاد.
‫اونم سمت ساحل! ‫ساحلی که فلامل ها دارن توش کار می کنن.
‫راست می گی. بهتره یه کم دورش کنم.
‫ولی بیاید روراست باشیم. ‫همه ـش به خاطر شنا کردنه.
‫نمی شه کلاس گذاشت ‫و انتظار داشت بچه ها به خاطرش هیجان زده بشن.
‫- این که مثل همونه. ‫- نه، اون حالت دست تکون دادن بود.
‫- این علامت «دور کردن» هستش. ‫- نه، نیست.
‫این علامت «دور کردن» هستش. اینجوری!
‫کار تموم شد.
‫کار همگی عالی بود.
‫مدلِ معرکه ای بودی، کیم.
‫اگه گفتی چی شده؟ ‫آقای اسب دریایی داره بچه دار می شه.
‫- علامت «دور کردن» اینه. ‫- منم دارم همین کار رو می کنم.
‫نه، اون حالتِ دست تکون دادنه.
‫خوردنِ آب دریا دیوونه ـت می کنه، ‫ولی آخه چی می تونم بخورم؟
‫- دست تکون دادن. ‫- دور کردن!
‫- اون قشنگ دست تکون دادنه. ‫- دارم دورش می کنم.
‫- دست تکون دادن. ‫- دور کردن.
‫- اوه اوه! ‫- نمی خوام وراجی کنم که بهش چی میگن...
‫ولی بازم دردناکه.
‫فلاملِ گلیِ بزرگ رو نجات بدید!
‫یه سؤالی داشتم: ‫شماها داشتید دست تکون می دادید یا می گفتیم نیام؟
‫سلام، بذارید توضیح بدم.
‫شما دوتا اندفعه دیگه بد گندی زدین.
‫بد گندی زدین. ببینم...
‫داداشت کجاست؟
‫واقعاً امیدوارم جپسن این صحنه رو ندیده باشه.
‫جپسن!
‫می دونید، من صبورم. معلومه که هستم.
‫ولی بعضی وقتا رهبرها باید رهبری بکنن.
‫و به خاطر همین، آپ و اِد...
‫اجازۀ اومدن به جشنوارۀ گل ها رو ندارید.
‫موقعی که ما داریم می ریم بالای کوه...
‫شما دوتا بشینید و یه کم به کاری که کردید فکر کنید
‫اونم روی «صخرۀ تنهایی».
‫عه، برای همین اسمش اینه.
‫همگی راه بیفتید.
‫اینم از آخرین فرصت من برای همرنگ جماعت شدن!
‫گوش کن اِد، می دونم... می دونم که به نظر بد میاد،
‫- ولی می تونیم... ‫- به خودت زحمت نده.
‫اشکالی نداره. عصبانی نیستم، دیگه...
‫بهش عادت کردم.
‫الان وقتش نیست.
‫یه فکری دارم.
‫چطوری اینجور فکرها به سرت می زنه؟
‫بالاخره فهمیدم چرا بهش میگن «پرتگاه ممنوعه». ‫منطقۀ خیلی خطرناکیه.
‫ببین، ما گل ها رو نابود کردیم. درسته؟
‫پس گل های بیشتری پیدا می کنیم ‫که هیچکس تا حالا ندیده.
‫اونوقت چاره ای ندارن جز اینکه ببخشنمون.
‫حالا زود باش. یه کم دیگه می رسیـ...
‫آپ، وای نه!
‫می دونستم!
‫حالا ترسیدم، گیر افتادم، تنهام ‫و یه کم اضافه وزن دارم.
‫- چی شده؟ ‫- عه، زنده ای.
‫خیلی خب، داشتم سر صحبت رو باز می کردم.
‫انگار هوا بارونیه. نه نیست.
‫- این یکی رو ببین. ‫- آروم!
‫- این یکی هم همینطور. ‫- آروم آروم.
‫- آخ، تا حالا اصلاً این گل رو ندیده بودم. ‫- از پسش بر میام.
‫- پس یعنی می تونم براش اسم بذارم. ‫- نه، از پسش بر نمیام.
‫«آپادیل». نه چرته.
‫«آپارونیم».
‫- «مگنولیا». ‫- اینا خیلی خوشگلن.
‫می دونی چیه؟ جداً شاید کارمون نتیجه بده.
‫معلومه. مطمئناً این کار نتیجه می ده.
‫حتی فکرش هم نکن.
‫- فقط یه کم دیگه، اِد. ‫- بیشتر از این نمی شه.
‫باشه، باشه، بیخیال. ‫فکر کنم دستم بهش برسه.
‫زندگی منو ببین!
‫اون چیه؟
‫تو هم داری اون چیزی که ‫من دارم می بینم رو می بینی؟
‫- آره. فوق العاده ـست. ‫- واقعاً فوق العاده ـست.
‫- به نظرت چیه؟ ‫- نمی دونم.
‫- تا حالا چیزی مثل اون رو ندیدم. ‫- به نظرت یه جور نهنگ جدیده؟
‫- نهنگ؟ از چی حرف می زنی؟ ‫- تو از چی حرف می زنی؟
‫- خودت از چی حرف می زنی؟ ‫- آپ...
‫- از چی حرف می زنی؟ ‫- من دارم این چیزِ خوشگل و درخشان و چرخون...
‫اوه، باشه... اصلاً خوب نیست. ‫اِد کمک! منو بکش بالا.
‫دست هام از سیخونک زدن به خرچنگ ها خسته ان.
‫ای بابا!
‫این چیه؟
‫داریم کجا میریم؟
‫وای!
‫وای، این چی بود؟
‫- خیلی خب! ‫- آهای، خونسرد باش.
‫- بهش فکر کن. ‫- خب.
‫توی جزیرۀ فلامل ها رفتیم داخل یه گل...
‫- و اینجا از اون گل در اومدیم. ‫- اوهوم.
‫می دونی این یعنی چی؟
‫آره. آره.
‫نه، نمی دونم. تو می دونی؟
‫نه، ولی بازم خیلی خفنه!
‫همینجا منتظر بمون.
‫یه چیزی گیر کرده.
‫عینک دو دیدِ دوربینِ من کجاست؟
‫سرعت عمل بالایی داری!
‫- آخی، چه بانمک. ‫- آخی، چه بانمک.
‫- آخی، خیلی بانمکه. ‫- آخی، خیلی بانمکه.
‫- بانمک نیست! ‫- بانمک نیست!
‫یه دقیقه صبر کن. یه دقیقه صبر کن. وایستا!
‫چه خبره؟
‫گُل چینی چه جوری تبدیل به این... ‫به این چیزی که نمی دونم چی هست شد؟
‫- نگران نباش. خودم درستش می کنم. ‫- جدی؟ اینا رو درست کن!
‫درستشون کنم؟ فوق العاده ـست.
‫فوق العاده؟
‫داری کجا می ری؟
‫چیزی که سوارش شدی داره حرکت می کنه.
‫اِد؟
‫وای خدا!
‫آپ!
‫به نظر که مشکلی نیست.
‫ممنون که منو رسوندی.
‫عه سلام. اینجا عالیه، مگه نه؟
‫ما از اولش نباید از صخرۀ تنهایی می اومدیم بیرون.
‫بیا بریم.
‫ایده های تو بجز دردسر چیزی برامون نداشتن،
‫پس از این به بعد به روش من پیش می ریم.
‫به روش اِد!
‫شماها چی هستید؟
‫بانمک ترین چیزهایی هستید که به عمرم دیدم.
‫می خوای بیای خونه و با عروسکم ازدواج کنی؟
‫تو هم می تونی با گربه ام ازدواج کنی.
‫چرا گربه به تو برسه؟ من گربه رو می خوام.
‫- عه، دوباره که تویی! ‫- وایستید، وایستید. اشتباه متوجه شدید.
‫اومدم کمکتون کنم.
‫ببخشید که توی خونه خیلی بی ادب بودم.
‫ما سگ ها خیلی روی قلمروی خودمون حساسیم. می دونید؟
‫- نه، نمی دونیم. ‫- ما هیچی نمی دونیم.
‫خب پس بیاید از پایه شروع کنیم.
‫من کلرنس هستم و یه سگم!
‫- هاپ هاپ! ‫- سلام کلرنس.
‫من آپ هستم و این اِده و ما...
‫فلامل ها!
‫نجاتتون می دیم.
‫بچه ها؟ صبر کنید، صبر کنید. نه، نه، متوجه نیستید.
‫نه، بذارید نشونتون بدم.
‫سگ کوچولو بانمک. بفرما.
‫وای! می خواد یه فلامل رو بخوره.
‫ای هیولا!
‫نمی ذاریم بمیری، برادر!
‫ضربانش نمی زنه.
‫بچه ها، بچه ها، بچه ها، اون فقط یه دونات ساده ـست.
‫غذایی با شکر تصفیه شده و چربی ترانس!
‫باید اعتراف کنم که خیلی خوشمزه ـست.
‫دیدین؟ به گمونم یه سری سؤال داشته باشید.
‫آره.
‫مثلاً الان ما کجاییم؟
‫شاید بهتر باشه بپرسین، «توی چه زمانی هستیم؟».
‫نه، همون کجاییم بهتره.
‫آره، کجا؟
‫جداً بهتره بپرسید چه زمانی! جدی می گم.
‫- نه، کجا! ‫- آره، منم با «کجا» مشکلی ندارم.
‫این یه کمک تصویری می خواد.
‫می دونم کجا می تونید به جواب هاتون برسید. ‫دنبالم بیاید.
‫از اینطرف.
‫اِد وایستا.
‫نمی دونم اینا چی هستن ‫ولی احساس می کنم بالاخره جای خودمون رو پیدا کردیم.
‫وااای!
‫اینجا یه جورایی ترسناکه.
‫مثل خزنده های ترسو شدم.
‫بهت برنخوره.
‫- از گروه جدا نشو. ‫- خودمون!
‫اینجا چی داریم؟ ‫خودمون رو پیدا کردیم.
‫- فلامل! ‫- عه!
‫و مثل همیشه، دارن بهمون بی محلی می کنن.
‫ببین، چارلی ـه. ‫چطوری؟
‫- حالا اینجا چه خبره؟ ‫- بچه ها، بچه ها، خونسرد باشید. اونا فقط ماکتن.
‫واقعی نیستن.
‫اینجا سالن موجودات منقرض شده ـست.
‫یعنی سالن موجودات منقرض شده ـست.
‫منقرض یعنی چی؟
‫نمی دونم. تازه عضو اینجا شدم.
‫خب، می دونید. از اونجا شروع شد که...
‫به گمونم... می دونید چیه؟ ‫می ذارم این چیزه بهتون بگه.
‫«داستان کامل فلامل ها».
‫یک کِشتی به سمت مقصدهایی نامعلوم ‫در دریا حرکت می کرد.
‫اون همون چیزیه که ‫قبل از اینکه بیفتیم توی گل دیدیم.
‫ما نیروهای ناوگان سلطنتی اعلی حضرت هستیم.
‫اون چارلز داروین ـه.
‫نویسندۀ کتاب «خاستگاه گونه ها».
‫خب هنوز ننوشتمش.
‫الان دارم روی «گالاپیگوس» تحقیقات انجام می دم.
‫اینجا جزیره ای رو پیدا کردم که ‫قبلاً کشف نشده بوده.
‫- خونه! ‫- متأسفانه...
‫قبل از اینکه آن ها به آن جا برسند ‫آتش فشان جزیره فوران کرد.
‫- خونه بی خونه. ‫- خونه بی خونه.
‫تنها چیزی که باقی مونده بود، ‫باریکه ای از ساحل بود.
‫اون حتی بخشِ خوبِ ساحل نیست.
‫داروین در جزیره، ‫بقایای حیوان غیرعادیِ حلقه ای شکلی را پیدا کرد.
‫اسم آن را «فلامیلیوس هیدیلیا» گذاشت،
‫یا به عبارتی «فلامل».
‫او فرضیه پردازی کرد که کل گونۀ فلامل ها ‫به واسطۀ آتش فشان از بین رفته است.
‫فلامیلیوس هیدیلیا دیگر وجود نداشت.
‫مُرده بودند، از بین رفته بودند، ‫کارشان تمام شده بود.
‫منقرض شده بودند.
‫منقرض؟
‫من باید یه کم هوا بخورم.
‫صبر کن ببینم.
‫همۀ فلامل ها از بین رفتند؟
‫چطور این اتفاق افتاد؟ با عقل جور در نمیاد.
‫حال همه خوب بود. ما تازگی اونجا بودیم.
‫مگر اینکه...
‫تازگی اونجا نبوده باشیم.
‫خیلی خب کلرنس، من می پرسم. ما توی...
‫ما توی چه زمانی هستیم؟
‫پس ما در آینده، توی یه جایی به اسم شانگهای هستیم،
‫و همۀ فلامل های دیگه مُرده ان؟
‫- دیگه جپسنی نیست؟ ‫- دیگه «بو» کوچولویی نیست.
‫دیگه اون یارو که اسمش رو نمی دونستیم نیست.
‫در حالت عادی ذوق زده می شدم که ‫الان شعر ساختیم.
‫نگران نباشید. خب، یه ذره نگران باشید ‫ولی در هر صورت...
‫پیش سگ بمونید.
‫اون سان، همسر دکتر چانگ ـه.
‫خانم خوبیه.
‫خوب بلده شکم رو بِخارونه.
‫دکتر چانگ این گل ها رو کشف کرد ‫و ازشون استفاده کرد تا در زمان سفر کنه،
‫تا اینکه یه جوری و یه جایی...
‫گُم شد.
‫بگذریم. پاسخ همۀ مشکلاتتون ‫رد شدن از اینجاست! پس زود باشید.
‫وایستا، وایستا! من دوباره از اون چیزه رد نمی شم.
‫اگه عاقبتمون مثل دکتر چانگ بشه چی؟
‫ببین، الان دستِ خوب کسی هستید.
‫باشه، پنجه! ولی پنجۀ خوب کسی هستید!!! ‫نکته ـش رو گرفتید؟
‫به لطف من، سان هنوز حتی متوجه نشده که ‫دکتر چانگ نیستش.
‫من قانع شدم. بریم!
‫به ایستگاه زمانی خوش اومدید.
‫جایی که نه در گذشته ـست، نه در آینده.
‫دکتر چانگ کشف کرد که هر کدوم از این دروازه ها...
‫به یه گلِ زمانیِ متفاوت، ‫یه جایی توی تاریخ ختم می شه.
‫بذارید نشونتون بدم.
‫بیاید اینو امتحان کنیم. ‫اتریش سال 1787.
‫اون موتسارت، نابغۀ موسیقی ـه.
‫حالا اینجا رو داشته باشید.
‫این چیه؟
‫حالا داره خودنمایی می کنه.
‫فقط باید دانه ای که دروازۀ ‫«گالاپیگوس» رو فعال می کنه رو پیدا کنیم...
‫و بعدش می تونید برید خونه ـتون.
‫ خونه؟ وسط یه انفجار آتش فشانی؟
‫نه، خونه قبل از انفجار آتش فشانی...
‫تا بتونیم به همه هشدار بدیم.
‫بهشون هشدار بدیم؟ چطور فلامل ها می خوان ‫جونشون رو به ما بسپارن...
‫وقتی که حتی گل هاشون رو هم به ما نمی سپارن.
‫اونموقع رو یادته که بهت گفتم: «به آینده نگاه کن»؟
‫این همون آینده ـست،
‫چون ما تنها کسانی هستیم ‫که می تونیم فلامل ها رو از انقراض نجات بدیم.
‫پس همرنگ جماعت شدن رو بیخیال شو. ‫ما در قالب دوتا قهرمان...
‫قراره بدرخشیم!
‫باشه. باشه ولی اگه می خوایم این کار رو بکنیم،
‫باید درست انجامش بدیم.
‫بیا تمرکز کنیم، عجله نکنیم و ‫با دقت به تک تک حرکاتمون فکر کنیم.
‫حتماً! تمرکز از همه چیز مهم تره.
‫مطمئناً این نیست.
‫این نیست. اینم نیست.
‫کلاً داری اشتباه پیش میری.
‫نه اتفاقاً دارم درست پیش میرم.
‫ایتالیا، اسپانیا... آهان ایناهاش.
‫گالاپیگوس، سال 1835.
‫گوش کن، من...
‫خب پس...
‫پیداش کردم. دانه ای که...
‫شاید ما باید منقرض می شدیم.
‫اصلاً خوب نیست. اصلاً خوب نیست.
‫کلرنس!
‫من کجام؟ افتضاح شد.
‫باید از اینجا برم.
‫تو دیگه کی هستی؟ من «ارنست شکلتون» هستم.
‫سردستۀ سفر اکتشافیِ ارنست شکلتون!
‫حالا نگران نباش، تو دوست پیدا کردی. ‫عضوی از یه تیم هستی.
‫تیمِ ارنست شکلتون.
‫اسم تیم رو از روی من، ارنست شکلتون گذاشتن.
‫- سگِ خوب! ‫- ارنست شکلتون.
‫سلام. من کلرنس هستم. شما چی؟
‫ما فقط برای خدمت به ارباب اینجاییم.
‫خیلی خب، شاید بعداً اسم هاتون رو بهم گفتید.
‫- مزاحم اومده! ‫- ضدعفونیشون کن.
‫شما دوتا چی هستید؟ هیولایید؟
‫بیگانگان فضایی اید؟
‫اِلف؟
‫- شما دوتا اِلف هستید؟ ‫- ما هیچ کدوم از اینا نیستیم.
‫ما آپ و اِد هستیم. ما...
‫به نظر میاد یه جفت فلامل باشن. ‫دقیق تر بخواید: فلامیلیوس هیدیلیا.
‫آلمانی ها بهشون میگن: «خانوادۀ کوکو آیخانخیم».
‫همه ـشون در اوایل قرن 19 منقرض شدن.
‫اسم من «داتی» ـه. ‫یه پرندۀ دودو هستم.
‫این دوست نگرانم «برنی» ـه ‫و اون یه ببر تاسمانی ـه.
‫«آلما» هم یه مورچه خواره.
‫- مور... ‫- خوار...
‫همون آلما صدام کنید. عیبی نداره.
‫اینا دیگه کی هستن؟
‫اونا جدید و کوچیک و جدید و جدیدن!
‫اینم هاس ـه.
‫اون از دورۀ کرتاسه ـست. ‫پس مال میلیون ها سال پیشه.
‫ولی از طرفی فقط 5 سالشه.
‫اینا منقرضیونِ جدیدن؟
‫منقرضیون دیگه چیه؟
‫- ماییم رفیق. ‫- خوشحال می شیم که همه چیز رو بهتون بگیم.
‫یه بروشور قشنگ داریم یا اینکه...
‫می تونیم با آواز براتون بگیم.
‫بروشور به نظر عالی میاد. ‫بروشور!
‫پس میریم سراغ آواز.
‫- پس براتون سؤال شده که منقرضیون بودن یعنی چی. ‫- آره.
‫خب متأسفانه جوابتون ‫ با یه چیز غیرقابل تصور شروع میشه.
‫ سال ها پیش، نزدیک بود بمیریم ‫ ولی شانس آوردیم که دکتر چانگ رسید
‫ آوردمون اینجا که امن و گرمه
‫ و در برابر طبیعت و طوفان بهمون سرپناه داد
‫- فکر کنم منظورش انقراض باشه. ‫- احتمالاً!
‫ حالا ما اینجا رو خونه می دونیم ‫ و راستش مثل خونه می مونه
‫ می دونیم اینجا موندن، حس جُرم میده
‫ در حالیکه می تونستیم توی مکان و زمان سفر کنیم
‫ قبل از میلاد مسیح یا توی نیویورک
‫ توکیو، یونان یا هر جای دیگه
‫ شاید قبل از به فنا رفتن ‫ یه فورانی شده باشه
‫ چاشنیش رو با دردسر بیشتر می کنیم
‫ وقتی دنیا پر از خطره...
‫ و زندگی انصاف نیست...
‫ می تونید اینجا وقت کُشی بکنید
‫ یا اینکه اون بیرون، به مرور زمان کُشته می شید
‫ آفت و خشکسالی و میکروب هست
‫ آتیش سوزی و بیماری می کُشن ‫ ولی قسر در میرن
‫ اسلحه و شمشیر و سلطان ظالم هست
‫ فضایی ها و هیولاها هم هستن
‫برنی!
‫ سقوط یا انفجار
‫ یا مرگ با مریض شدن
‫ یا اینکه میشه اینجا بمونید که ‫زمان حرکت نمی کنه
‫ چون دنیا پر از خطره و زندگی انصاف نیست
‫ می تونید اینجا وقت کُشی بکنید
‫ یا اینکه اون بیرون، به مرور زمان کُشته می شید
‫ موش بولداگ
‫ گربۀ ازتک
‫ غاز غول پیکر
‫ و گوزن شاخ بزرگ
‫ لمور بزرگ
‫ سنجاب دندون خنجری
‫ سگ راشن ریتریوال
‫ حیوون هایی که ندیدینشون
‫ چون با اینکه اسمشون هست ‫ ولی خودشون نیستن
‫ یه دریای ژاپنی داره با افسوس گریه می کنه
‫ چون انقراض هر سال و در هر مکانی اتفاق میفته
‫ اگه می خواید جاتون امن باشه ‫ بهتره همینجا بمونید
‫ چون زندگی پر از خطره
‫ و زندگی انصاف نیست
‫ می تونید اینجا وقت کُشی بکنید
‫ یا اینکه اون بیرون، به مرور زمان کُشته می شید
‫به به، خیلی هم بد نبود.
‫می دونید، حس می کنم کلرنس اگه بود خیلی خوشش میومد
‫صبر کن ببینم، خودِ کلرنس؟
‫خودِ خودِ خودِ کلرنس؟
‫چیکار کردین؟
‫همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫دروازه ها یهویی به هم ریختن و...
‫بعدش کلرنس پرواز کرد رفت.
‫مثل سگ ها!
‫یه رکورد جدید ثبت کردیم، آپ.
‫کلاً ده دقیقه اینجا بودیم، ‫اونوقت همه به این زودی ازمون متنفر شدن.
‫نه، تنفر که نمیشه گفت.
‫اشکالی نداره. همه چیز درست میشه.
‫من و اِد می ریم کلرنس و دانه رو برمی گردونیم.
‫دوست ندارم اینو به روت بیارم ‫ولی معلوم نیست کلرنس کجا یا چه زمانیه.
‫تازه احتمالش هست که «مُرده دزدها»، ‫«لولوخورخوره» یا «سیکلوپ ها» گرفته باشنش.
‫برنی!
‫موضوع اینه که کلرنس هر جایی ممکنه باشه.
‫- جدی میگم. ‫- خب، هر جایی که نه.
‫مگه نباید توی یکی از اون جاها باشه؟
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.
‫حرفت اینه که به صورت تصادفی ‫به این ده ها مکانِ خطرناک و ناشناخته سفر کنید...
‫تا صرفاً با خوش شانسیِ محض، پیداش کنید؟
‫به نظر من که نقشۀ خوبیه.
‫بیا بریم اون سگه رو پیدا کنیم.
‫ببینم، اون گفت خطرناک؟
‫گفتی خطرناک؟
‫خطرناک میشه معادل کلمۀ قهرمانانه!
‫خب، مرگشون حتمی ـه.
‫آخ.
‫سلام آقا. یه سگ بانمکِ کوچولو این اطراف ندیدین؟
‫خیلی پشمالوئه. انقدر قدشه.
‫نــــــــــــــه!
‫خیلی خب، اینجا دیگه کاری نداریم.
‫- یا خدا! نمُردین! ‫- شرطم رو بده.
‫اثری از کلرنس نبود و نزدیک بود کُشته بشیم.
‫برای همینه که دوست ندارم سفر کنم.
‫بیا بریم، اِد.
‫کلی جای دیگه هست که باید بگردیمشون. ‫پس بیا تمرکزمون رو از دست ندیم.
‫صورتم!
‫سلام. ‫عه، ببین منم!
‫سلام، من!
‫وای نه، یه سوراخ توی بدنم هست.
‫داشتم شوخی می کردم. ‫می دونم همین شکلی ام.
‫- عجب! خواهرت واقعاً... ‫- آخرش عامل مرگ من میشه؟
‫می خواستم بگم، واقعاً پر انرژی ـه.
‫خیلی خب اِد، یه حس خیلی خوبی ‫به این دروازۀ بعدی دارم.
‫- بهم اعتماد داری؟ ‫- نه!
‫[اُرویل رایت]
‫[اقیانوس آرام]
‫[منلو پارک]
‫[کوپرتینو]
‫اون خانمه اصلاً خوشش نیومد ‫که کلاهش رو گذاشتیم سرمون.
‫چشم بسته غیب گفتی!
‫وای! تاج «کلئوپاترا».
‫تاریخ حتماً یه ماجراجوییِ بی وقفه ـست.
‫اون بیرون چه شکلیه؟
‫محشره!
‫هر جا میریم از جای قبلی هیجان انگیزتره.
‫خطرناک تر هم هست.
‫گوش کن چی میگم، هاس.
‫همونطور که قبلاً بهت گفتم...
‫همون بهتره که از اینجا بیرون نری.
‫اینجا امنه!
‫آپ هم هنوز بچه ـست.
‫نباید انقدر فکر و خیال توی سرش بندازید.
‫ولی می خوام فکر و خیال توی سرم باشه.
‫اینجا خیلی احساس خفگی می کنم.
‫من می دونم چطوری سر حال بیارمت.
‫پخش زنده از گلخانۀ سیارِ دکتر چانگ!
‫برنی، شگفتی استرالیایی اومده.
‫- هورا! ‫- آخ جون.
‫ما دانه های خوبی داریم.
‫اول از همه یه شیء معمولی خانگی لازم دارم.
‫حالا، این شیء رو بین دو گلِ زمانی قرار می دم،
‫و کلمات جادویی رو به زبون میارم:
‫عجی مجی تغییر بده لاترجی!
‫کجا رفت؟ کجا رفت؟
‫جادوی آسونی بود.
‫با سه شماره بر می گرده: ‫سه، دو، یک.
‫و...
‫چطور این کار رو کردی؟
‫شعبده بازها هیچوقت ترفندهاشون رو لو نمی دن.
‫ادغام دوتا گلِ زمانی، ‫انرژی به شدت قدرتمندی ایجاد می کنه...
‫که اتم های اشیاء رو از هم جدا می کنه،
‫می فرستتشون به حلقۀ زمانی...
‫بعدش در یه زمان دیگه، ‫اتم های اشیاء رو سر هم می کنه.
‫جادو!
‫یوهو!
‫جادو!
‫چیه؟ چیه؟ چی شده؟
‫نگران نباشید.
‫آهای، شما دوتا!
‫بیدار شید.
‫ما فقط برای ارباب بیدار می شیم.
‫هر کاری می کنیم برای ارباب می کنیم.
‫درسته، درسته. ارباب!
‫خب، فکر کنم شنیدم که ارباب داشت می گفت...
‫شما دوتا باید افسارم رو باز کنید ‫تا من آزاد بشم.
‫هر چی ارباب بخواد.
‫وایستید! ارباب می گه وایستید.
‫اونطوری که انتظار داشتم پیش نرفت.
‫کلرنس، کجایی؟
‫من که نمی بینمش، آپ.
‫منم همینطور. وای!
‫ولی یه دیوار تقریباً خوب می بینم.
‫نظرم عوض شد، یه دیوار عالی!
‫اونا چی ان؟
‫اونا...
‫گل های آسمونی ان.
‫فرض کن اینا رو برمی گردوندیم پیش فلامل ها.
‫میگما، داری لبخند می زنی.
‫واقعاً داری از این لحظه لذت می بری.
‫نه، اینطور نیست.
‫هنوز کلی بدبختی در پیش داریم،
‫و تو یه سره بدبختی هامون رو بیشتر می کنی.
‫تو «بدبختی ساز» هستی.
‫می دونم.
‫شرمنده.
‫آخه چه مرگمه؟
‫هیچ مرگت نیست.
‫فقط... به جوانب چیزهای مختلف فکر نمی کنی.
‫تا الان شانس آوردیم...
‫ولی یکی از این روزا، به یکی آسیب می رسونی.
‫احتمالاً به من!
‫راست می گی. ولی... بهتر می شم.
‫از الان به بعد کاری نمی کنیم، ‫مگر اینکه جفتمون باهاش موافق باشیم.
‫اوهوم؟
‫قول می دی؟
‫قول می دم.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫پس روی حرفت بمون.
‫می دونی، لحظۀ قشنگیه.
‫بالاخره فرصتی برای آرامش گرفتن داریم.
‫زود قضاوت کردم!
‫خیلی وقته نیومدن.
‫به نظرتون حالشون خوبه دیگه؟
‫مطمئنم چیزیشون نشده.
‫[روحتان شاد، فلامل ها]
‫پس زنده اید!
‫به زور زنده موندیم. ‫اون گل های آسمونی می خواستن بکُشنمون.
‫اینا آتیش بازی ان. چینی ها اختراعشون کردن.
‫باروتی که داخلشون هست هم خودشون اختراع کردن.
‫اونا از مراسم تاج گذاری «چیان لونگ» اومدن.
‫حتماً رفته بودید چین.
‫سال 1736.
‫خب، حالا شما دوتا بعدش کجا می رید؟
‫نظرت با این یکی چیه؟
‫اگه تو اونو می خوای، پس من عاشقشم!
‫ممنونم.
‫بیا امیدوار باشیم که همین باشه،
‫به خاطر نسل فلامل ها میگم.
‫اونا روحشون هم خبر نداره که ‫کل گونه ـمون محکوم به فناست.
‫ما محکوم به فناییم.
‫دی جی ـمون رو از دست دادیم. ‫پس این وینی کجاست؟
‫سلام بچه ها. ببخشید دیر کردم.
‫جلوی بحران گرفته شد.
‫- آره! ‫- یوهو!
‫صورتم!
‫[سفر اکتشافیِ ارنست شکلتون؛ سال 1915]
‫کلرنس!
‫باورم نمی شه پیدام کردین.
‫شماها از این یارو «شکلتون» ‫اکتشاف کننده های بهتری هستید.
‫ارنست شکلتون.
‫اَه!
‫حتماً خوشحال می شید که بدونید ‫مواظب این بودم.
‫فقط یه مشکل کوچولو هست.
‫- که اینطور. ‫- یه نقشه دارم.
‫- آپ نقشه داره. ‫- خوبه، نقشه چیه؟
‫آره، نقشه چیه؟
‫و به همین سرعت رفتش!
‫- الان ما رو ول کرد؟ ‫- نه، نه، نه.
‫ما رو ول نمی کنه.
‫تازگی در موردش صحبت کردیم ‫و آپ بهم قول داد...
‫که دیگه از اینجور کارها نمی کنه،
‫پس نه!
‫برمی گرده. احتمالاً فقط...
‫خیلی خب، شاید هم ولمون کرده باشه.
‫آپ گذاشت رفت، اونوقت من باید با سنگ بکوبم.
‫باید می دونستم!
‫این اینجا چیکار می کنه؟
‫وای نه!
‫میریم برای نجات!
‫داره میاد اسباب بازی رو بگیره.
‫همه چیز سرده.
‫خیلی باحاله!
‫آپ، چیکار می کنی؟
‫هاس، اون گردنبندِ براق ‫که روی گردن کلرنسه رو می بینی؟
‫گازش بگیر.
‫شما زنجیرهای ارباب رو شکستید.
‫هیچکس به ارباب خیانت نمی کنه.
‫دیگه باحال نیست.
‫باید فرار کنیم.
‫بیا بریم، هاس.
‫کلرنس، نه!
‫دانه!
‫بدون اون دانه نمی تونیم بریم خونه.
‫- هاس، دور بزن. ‫- نه، خیلی خطرناکه.
‫می ترسم.
‫همین الان برگرد، هاس.
‫دارمت.
‫یالا!
‫گرفتمش. ‫برمی گردیم به گلِ زمانی، هاس.
‫تندتر برو.
‫داریم می رسیم.
‫آخ!
‫رفیق، این بازی رو بلدی؟
‫داریم بازی می کنیم؟
‫آهای، هاس رو ندیدین؟
‫- کلرنس ـه. ‫- کلرنس!
‫به نفعتونه برید کنار.
‫این چیه؟
‫نه، نه!
‫خیلی خب. ما کلرنس رو برگردوندیم. ‫دانه رو برگردوندیم. ما...
‫وای نه.
‫- حالت خوبه، هاس؟ ‫- نه، خوب نیست.
‫نزدیک بود به انقراضش بدی!
‫بقیه ـمون رو هم همینطور.
‫- ولی فکر نمی کردم... ‫- درسته!
‫فکر نکردی، گوش هم ندادی.
‫حتی با اینکه توی چشم هام نگاه کردی...
‫و بهم قول دادی که تا وقتی جفتمون ‫روی یه چیزی توافق نکردیم، کاری نمی کنی.
‫این همه وقت فکر می کردم چون من یه مشکلی دارم ‫نمی تونم با فلامل ها کنار بیام.
‫ولی الان معلوم شد.
‫مشکل از توئه.
‫منـ... منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که زندگیم بدونِ تو بهتر می شد.
‫ببین، ببین، درست می شه.
‫مطمئنم یه ذره بگذره، اونم آروم میشه.
‫چیکار می کنی؟
‫راست میگه، مشکل از منه.
‫و زندگی اون بدونِ من بهتر میشه.
‫زندگی همه ـتون بهتر میشه!
‫ولی هنوز یه کاری از دستم برمیاد.
‫برمی گردم تا به فلامل ها هشدار بدم.
‫وایستا، وایستا. به نظرم نباید بدون اِد بری.
‫آخرش فقط براش دردسر درست می کنم ‫و همین الانش هم که کلی دردسر براش درست کردم.
‫اگه موفق بشم، اونموقع اِد هم جامعه ای پیدا می کنه ‫که می تونه بره پیششون.
‫و اگه موفق نشم،
‫خب...
‫حداقل دیگه نمی تونم اذیتش کنم.
‫لطفاً اگه میشه دانه رو بده.
‫بیا دیگه!
‫اصلاً خوب نیست.
راستش رو بخوای تو یک رقاص حرفه ای هستی
ممنونم مالی ولی 5 بار دیگه هم اینو گفته بودی
اون اینجا چیکار میکنه؟
‫سلام، آپ.
‫بهت یادآوری می کنم: این جشنوارۀ گل هاست.
‫یه یادآوری دیگه: ‫تو از حضور در جشنوارۀ گل ها محروم شدی.
‫وقت ندارم کل قضیه رو تعریف کنم ‫ولی می خوام همه توجه کنن.
‫آهای، اجازه می دی؟
‫دارم بچه هام رو این تو خواب می کنم.
‫ای بابا، حالا تا صبح نمی تونم بخوابم.
‫مرسی!
‫من همین الان از آینده برگشتم.
‫و فهمیدم که در گذشته...
‫و منظورم از گذشته، الانه.
‫فهمیدم که هستیِ گونۀ ما ‫در آستانۀ از بین رفتنه.
‫پس اگه می خوایم زنده بمونیم و آینده رو ببینیم،
‫ باید الان دست به کار بشیم،
‫که میشه گذشته.
‫ببخشید... چی گفتی؟
‫همه ـمون قراره منقرض بشیم.
‫یعنی مرگ!
‫آروم باشید. آروم باشید،
‫چیزی نیست، بهتون قول می دم.
‫آپ داری مسخره بازی در میاری.
‫برای همین قیافه ام اینجوری شده. ‫چون تو مسخره ای!
‫باور کن دارم راست می گم.
‫به این صدفِ حلزونی قسم!
‫نه، پای منو وسط این قضایا نکِش.
‫نگاه کنید، اینم مدرک از اینکه توی آینده بودم.
‫اینو چی می گید؟
‫دوستان، دوستان، دوستان.
‫دوستان!
‫چرا فکر کردم این کار جواب می ده؟
‫وای، بدجوری بهش توپیدی.
‫یادم باشه که هیچوقت اون روی سگت رو بالا نیارم.
‫ولی...
‫فکر نمی کنی که شاید ‫یه کم زیادی بهش سخت گرفته باشی؟
‫هر چی نباشه اون خواهرته.
‫نه، کل عمرمون همینطور بوده.
‫شاید نباید بلند بلند می گفتم.
‫ولی راست گفتم.
‫زندگیم بدونِ اون خیلی بهتر می شد.
‫اِد، این حرف رو نزن.
‫اینجا، جای «بدونِ»هاست.
‫ما همه ـمون بدونِ خانواده هامون زندگی می کنیم.
‫بدونِ دوست هامون.
‫بعضی وقتا فکر می کنم...
‫بدونِ اینکه اصلاً زندگی کنیم اینجاییم.
‫ولی اینو باید بهت بگم:
‫وقتی تنها باشی، زندگی خیلی سخت میشه.
‫شوخی کردم. می دونم همین شکلی ام.
‫آهای اِد. ‫اِد، داری اینو می بینی؟
‫میشه یه نفر برای این یه کمکی بهم بکنه؟
‫کسی نبود؟
‫آهای، اینجا رو داشته باش.
‫من دوست پایانی ام.
‫خب، به من چه؟
‫والی! والی!
‫آهای والی. بیا اینجا رفیق.
‫والی، داری کجا می ری؟
‫اِد؟ اِد، اِد.
‫خوبی؟
‫باید با آپ صحبت کنم.
‫آپ؟ آپ!
‫آپ! آپ!
‫آهای اِد، اینجا رو داشته باش.
‫می خوای گچ پام رو امضا کنی؟
‫[خیلی مَردی، هاس]
‫می خواستم از آپ هم بخوام امضاش کنه...
‫ولی یه جورایی با عجله رفت.
‫رفت؟ کجا رفت؟
‫فکر کنم یه چیزایی در مورد رفتن به خونه گفت.
‫رفتن به خونه؟
‫خیلی خب، اجرای خیلی جالبی بود.
‫به جزئیات زیادی فکر کرده بودی ‫ولی بیا روراست باشیم،
‫حقیقتش، واقعاً حقیقتش:
‫تو هیچوقت نرفتی آینده.
‫چرا رفته!
‫و من می تونم شهادت بدم.
‫اون جونور دیگه چیه؟
‫نمی دونم ولی ورود خفنی داشت.
‫اسمم کلرنس ـه.
‫من یه سگ دورگه ام. ‫یه رگه پودل و یه رگه...
‫درست معلوم نیست. از بچگی بابا نداشتم.
‫تو هم اومدی؟
‫باید به فلامل ها بگی که در خطرن.
‫آره، مطمئناً توی خطرن.
‫از جانب من!
‫آهای، وایستا، کجا می ری؟
‫خیلی خب، پس احتمالاً داشته راست می گفته.
‫سلام.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫و چرا اون کار رو کردی؟
‫چون من ازتون متنفرم.
‫من از همۀ فلامل ها متنفرم.
‫تنفر، تنفر، تنفر!
‫فلامل ها زندگیم رو خراب کردن.
‫من یه زمان، توله سگی پر انرژی و دوست داشتنی بودم.
‫منتظر بودم یه خانواده بیاد ببرتم خونه.
‫ولی متأسفانه...
‫توی دنیایی پر از فلامل زندگی می کردم.
‫و فلامل ها، ‫محبوب ترین حیوانات دست آموزِ دنیا بودند.
‫همه دنبال اون گِردهای مزخرف بودند.
‫می گفتن: «آخی، چقدر بانمکن.»
‫«می تونم اون طرفت رو ببینم.»
‫می فهمم، هیچکس سگی که شکم داره رو نمی خواست.
‫ولی بعدش، یه روز...
‫- زندگیم عوض شد. ‫- اون حرف نداره.
‫برش می دارم.
‫باورم نمی شد.
‫این مَرده منو می خواست.
‫و حتی اونقدر دوستم داشت که روم اسم گذاشت.
‫با من میای خونه، کلرنس.
‫[کلرنس]
‫من انتظار یه جای خوابِ گرم و ‫روزنامۀ نو داشتم.
‫- بشین. ‫- ولی بجاش، یه چیز بهتر نصیبم شد.
‫پسر خوب.
‫اونموقع بود که فهمیدم ‫من صرفاً یه حیوون دست آموز نیستم.
‫بخشی از علوم بودم.
‫[بیب روث ضربات را تعیین می کند]
‫در سِت پنجم، «بامبینو» دست به کار میشه.
‫داره ضربۀ «هوم ران» رو نشون می ده.
‫داره یه سگ که توی یه ماشین کوچولوئه رو نشون میده. ‫[تیتر روزنامه: بیب روث موقعیت ها را تعیین می کند]
‫وای دکتر، باورم نمی شه.
‫کار کرد!
‫حالا بیا با هم بریم.
‫عاشق اون مرد بودم.
‫بالاخره حس می کردم که متعلق به یه جایی بودم.
‫دقیقاً در کنارش، با همدیگه ‫ماجراجویی های تاریخی و زمانی داشتیم.
‫ولی بعد، یه روز به سال 1835 سفر کردیم.
‫به این جزیره!
‫و اونجا شما دستمال های حلقه ایِ مزخرف رو ‫پیدا کردیم.
‫دکتر چانگ بهم گفت این زمانیه که ‫داروین اولین بار فلامل ها رو کشف کرده،
‫و به مابقی دنیا معرفیشون کرده.
‫وای خدا، اینو ببین.
‫خیلی بانمکه، مگه نه کلرنس؟
‫عاشقشون بود.
‫اینجوری فلامل ها رو بیشتر از من دوست می داشت.
‫بعدش به این فکر افتادم که...
‫مجبور نبودم سیر تاریخ رو بپذیرم.
‫می تونستم عوضش کنم.
‫به نظرم همه چی حاضره.
‫برای ماجراجوییِ بعدیمون آماده ای، کلرنس؟
‫کمکم کن!
‫آره درسته،
‫به اربابم پشت کردم.
‫من آدم بدی ام. کارم همینه!
‫هولش دادم داخل یه دروازه...
‫و خاطر جمع شدم که هیچوقت نتونه برگرده.
‫بعد از اون، هیچی جلودارم نبود...
‫که برگردم اینجا و کل گونه ـتون رو نابود کنم.
‫کار آتش فشان نبود.
‫کار من بود.
‫دستگاه انفجار عظیم فعال شد.
‫حالا یک آهنگ جازِ روان گوش می دهیم.
‫سفر مختصری بود،
‫ولی اون روز خیلی کارها کردم.
‫سه، دو، یک. ‫دیگه فلاملی وجود نداره.
‫مأموریت مؤفقیت آمیز بود.
‫و همه چیز تموم شده بود، ‫تا اینکه شما دوتا حلقۀ لاغری پیداتون شد.
‫ولی همه چیز قراره درست بشه،
‫چون داداشت برگشته پیش بقیۀ بزدل هایی که...
‫هیچوقت ایستگاه زمانیِ کوچولوی ‫باارزششون رو ول نمی کنن.
‫تو هم زنده از این جزیره بیرون نمی ری.
‫انقراض فلامل ها تا سی دقیقه.
‫سی دقیقه؟ از اونی که فکر می کردم بیشتره.
‫یعنی زمانِ زیادی نیست ولی...
‫آره، می خواستم سه دقیقه بذارمش ‫ولی این پنجه های دست پاچلفتیِ مزخرف نذاشتن.
‫می دونی چیه؟ فرقی نمی کنه.
‫صندلی ردیف اول ‫برای تماشای انقراض گونۀ خودت نصیبت شده.
‫بای بای!
‫اون باحال تر از اونیه که بشه از دستش عصبانی موند.
‫ببینید، ببینید، دکتر چانگ رو پیدا کردم.
‫- هان؟ ‫- چی؟
‫همین الان با آخرین ببر تاسمانیِ روی زمین برگشتم.
‫پشتم رو هم قشنگ خراش کاری کرد.
‫چیه؟ من سوار ماشین غریبه ها نمی شم.
‫و ضبط رو شروع می کنیم.
‫من لی چانگ هستم و الان 20 ژوئن ـه.
‫این همون روزیه که گُم شد.
‫امروز می خوام به یکی از قهرمان هام، ‫مکتشف بزرگ یعنی «چنگ هه» سر بزنم.
‫اون یکی از اولین نقشه های کاغذی دنیا رو ساخت.
‫خدا می دونه، شاید اصلاً فرصت شد ‫موقع کشیدنش ببینمش.
‫حالا باید برم سال 1470.
‫سال 1470 ـه. دیگه می دونیم کجا رفته.
‫برای ماجراجوییِ بعدیمون آماده ای، کلرنس؟
‫کلرنس؟
‫کمکم کن!
‫کلرنس این کار رو کرد؟
‫این چه جور توطئه ای بود؟ ‫انتظارش رو نداشتم.
‫ولی هنوزم می تونیم دکتر چانگ رو نجات بدیم، ‫فقط باید اون دانه ای که...
‫یا اینکه نمی تونیم!
‫باورم نمی شه بالاخره فهمیدیم دکتر چانگ کجاست ‫ولی هیچ راهی برای برگردوندنش نیست.
‫مگر اینکه...
‫آهان!
‫سال 1480.
‫نه، نه، دکتر چانگ گفت داره میره سال 1470.
‫- یادته؟ ‫- آره، رفته به چنگ هه سر بزنه.
‫پس یعنی احتمالاً به سفر علمیش ‫به مقصد «ملاکا» ملحق شده.
‫میشه سال 1480 که یه گلِ زمانی دیگه داره.
‫فقط یه جور فانوس دریایی لازم داریم ‫تا به سمتش بکشونیمش.
‫باشه ولی چی؟
‫عالیه!
‫باید بروشور رو هم بهش بدیم.
‫[ما فلامل بودیم]
‫- اِد؟ ‫- آپ!
‫- واقعاً شرمنده ام. نمی خواستم... ‫- انقراض فلامل ها تا پانزده دقیقه.
‫وایستا ببینم، اون چیه؟
‫چه خبره؟
‫علت انقراض ما، یه آتش فشان نبود.
‫کلرنس با اون بمب این کار رو کرد.
‫الان هم که بقیه رو توی غار گیر انداخته، ‫منم اینجا کنار این درخت گیر انداخته و...
‫خب، دیگه همه چی تمومه.
‫نه، تموم نیست.
‫چون جفتمون قبول نکردیم که تمومه.
‫خیلی اشتباه کردم که اون حرفا رو زدم.
‫و می خواستم بدونی که منظوری نداشتم.
‫تنها کاری که همیشه کردی، حمایت از من بوده.
‫و زندگیم بدونِ تو هیچی نبود.
‫چی میگی؟ من هیچ کاری رو نمی تونم درست بکنم.
‫هم من می دونم، هم تو می دونی، ‫هم مطمئناً بقیۀ فلامل ها می دونن و...
‫کی براش مهمه که فلامل ها چه فکری می کنن؟
‫جدی میگم!
‫انقدر درگیر این بودم که فلامل های دیگه منو ‫بین خودشون جا بدن...
‫که هیچوقت حتی متوجه نشدم ‫اینجا جای اصلیِ منه.
‫همینجا کنارِ تو!
‫بیخیال، من دائماً گند می زنم.
‫ولی اگه به خاطر گند زدن های تو نبود...
‫هیچوقت اصلاً توی اون گل نمی افتادیم.
‫و به لطف تو...
‫فرصت اینو داریم که گونه ـمون رو ‫از انقراض نجات بدیم.
‫خب، حالا چی؟
‫بهت میگم حالا چی.
‫فلامل ها رو نجات می دیم...
‫چون اگه قضیه برعکس بود، ‫ اونا هم همین کار رو برامون می کردن.
‫البته احتمالاً!
‫[ما فلامل هستیم]
‫به نظرت می تونی منو از این خلاص کنی؟
‫مشکلی نداره. رمزش فقط یه میلیون احتمال داره.
‫نخیر.
‫ممنون، بچه ها.
‫دفعۀ بعدی خیلی آروم تر بهتون سیخونک می زنم.
‫بیا بریم، آپ. ‫نمی ذاریم اون روانیِ دوست داشتنی قسر در بره.
‫سلام؟
‫یوهو؟
‫چی؟
‫[سگ ها بهترین دوست انسان ها]
‫چی؟ ‫[فلامل ها بهترین دوست انسان ها]
‫وای، نه، نه، نه، امکان نداره.
‫چرا این فلامل ها نمی میرن؟
‫ظاهراً باید کمک بگیرم.
‫کمکِ بزرگ!
‫چقدر تا منفجر شدنِ بمب وقت داریم؟
‫انقراض فلامل ها در 9 دقیقه.
‫می دونم اون دستگاه می خواد بکُشتمون،
‫ولی از حق نگذریم به درد بخوره.
‫نگران نباشین، شما قبل از انفجار می میرید.
‫می خوای چیکار کنی، «توپ پُرز دار»؟
‫تو یه نفری ولی ما دو نفریم.
‫جالبه که به این موضوع اشاره کردی.
‫اون چیه؟
‫با سیکلوپِ من آشنا بشین.
‫و اگه براتون سؤاله که ‫هیولاهای باستانی یونانی واقعی ان یا نه،
‫آره واقعی بودن!
‫خیلی خب «گِرِگ»، خودت می دونی باید چیکار کنی.
‫نه!
‫منقرضیون، آماده برای انجام وظیفه!
‫برنی!
‫هاس!
‫آلما!
‫و داتی.
‫الان برای اولین بار ماشین سواری کردم ‫و تا حالا فقط یه پستاندار رو زیر گرفتم.
‫- بچه ها! ‫- از ایستگاه اومدی بیرون!
‫این بهترین تصمیمی بود که بعد از مدت ها گرفتم.
‫شایدم بدترین تصمیم بوده.
‫همگی برگردین داخل ماشین.
‫بهتون گفته بودم سیکلوپ ها واقعی ان.
‫اون داره دنبالمون میاد.
‫عجب! اون یارو نشونه گیریش خیلی افتضاحه.
‫می تونست به قسمت عریضِ بدنِ «هاس» بزنه.
‫- بهتون برنخوره، هاس. ‫- نه اشکالی نداره.
‫راست می گی! هر کاری می گم بکنید.
‫آهای سیکلوپ، شرط می بندم نمی تونی بهم بزنی.
‫- شرط می بندم نمی تونی بهم بزنی! ‫- دنبالِ هدف می گردی؟
‫اگه بتونی بزنی به خال، 100 امتیاز می گیری.
‫آهای، یه کم سُس روی اون کوفته گوشی بریز.
‫- بیا دیگه. ‫- زود باش!
‫دارم با تو حرف می زنما، سیکلوپ.
‫احمق جون! احمق، احمق، احمق!
‫مثل احمق ها سنگ پرت می کنی.
‫- وای گِرِگ! ‫- داره جواب می ده.
‫نه، بس کن.
‫کودنِ تک چشم!
‫خجالت آوره.
‫ از همه ـتون متنفــــــــــــــرم.
‫اون یه سگ خیلی خیلی خیلی زشتِ خیس ـه.
‫خب...
‫اون مدتی که توی غار بودم، ‫کلی داشتم به شما دوتا فکر می کردم...
‫و اینکه اگه از اونجا زنده بیایم بیرون ‫چیکار کنم.
‫به این نتیجه رسیدم.
‫به نظرت می شه این کار رو بعداً بکنیم؟
‫الاناست که کل جزیره منفجر بشه.
‫درسته. انقراض فلامل ها تا 7 دقیقۀ دیگر.
‫نه!
‫چی... چیکار کنیم، جپسن؟
‫تنها کاری که می تونیم بکنیم:
‫از آپ و اِد می پرسیم...
‫و هر کاری اونا بگن می کنیم.
‫اِد، نظر تو چیه؟
‫آپ، خب... هممم....
‫کِشتی! اون چارلز داروین ـه.
‫همون مَردی که توی فیلم موزه بود.
‫اگه بتونیم خودمون رو به ساحل برسونیم، ‫شاید بتونه نجاتمون بده.
‫- فیلم؟ ‫- مَرد؟
‫نجات؟
‫نمی دونیم یعنی چی و همین خوبه!
‫ولی اونا چی هستن؟
‫جپسن، با منقرضیون آشنا بشو.
‫خوش اومدید.
‫اونا مشکل خاصی دارن؟ آخه شکمشون سوراخ نیست.
‫همینجا بمون، هاس. ‫بشین!
‫[همینجا بمون، هاس] ‫[بشین]
‫جپسن، تو همه رو ببر لب ساحل.
‫ما بعد از اینکه توجه این یارو داروین رو ‫با گل های آسمونی جلب کردیم، میایم پیشتون.
‫گل های آسمونی؟
‫بزن، برنی!
‫خیلی خب، برید، برید، برید.
‫ولی این فلامل ها، ضدعفونی نشدن.
‫وقت نداریم. برو دیگه.
‫این کابوس منه!
‫صبر کن.
‫فقط می خواستم بابت همه چیز ازت تشکر کنم.
‫و سعی کن نیفتی پایین و بمیری.
‫معلومه که نمی افتم. ‫فکر کردی چی هستم؟ یه دودو؟
‫برو بریم!
‫آها، چون توی آسمون شبیهِ گل می شن.
‫باید به کسی که اون اسم به ذهنش رسیده ‫ بگم کارِت عالی بوده.
‫یا خدای نور افشانی!
‫خدای من!
‫یه عالمه جونور شگفت انگیز هست.
‫میشه بریم؟ لطفاً لطفاً لطفاً!
‫باشه. ولی این آخرین باره.
‫هورا!
‫اون ما رو دید. ‫آپ و اِد موفق شدن.
‫زدنِ این حرف، حس عجیبی داشت.
‫این آپ و اِدیه که من می شناسم.
‫اوخ!
‫آره، کی فکرش رو می کرد که ‫نشونه گیریمون بیش از حد خوب باشه؟
‫سلام رفیقِ گُنده بک.
‫تو که نمی خوای ما رو بخوری؟
‫فقط منو بخور. بذار اِد زنده بمونه.
‫حرفی که اون بیرون زدی خیلی قشنگ بود.
‫می دونی، منظورم بیرون از دهن ـه.
‫جدی گفتم.
‫امیدوارم اول منو قورت بده، ‫تا تو یه کم بیشتر زنده بمونی.
‫امیدوارم اول منو قورت بده.
‫نمی خوام قورت داده شدنِ تو رو ببینم.
‫- اِد! ‫- آخی... آپ.
‫ما زنده ایم!
‫و بوی نفس سیکلوپ ها رو می دیم.
‫پشت اون چشم بزرگ، یه قلب بزرگتر هست.
‫در ضمن، کرم خوردگی داری.
‫آپ، فکر نکنم کِشتی ـشون به موقع برای نجاتمون بیاد.
‫یه فکری دارم.
‫می دونستم یه فکری به سرت می زنه.
‫پس سیکلوپ ما رو پرت می کنه داخل گلِ زمانی،
‫گُله رو می بریمش ساحل،
‫- و قبل از منفجر شدنِ بمب، همه رو ازش رد می کنیم. ‫- درسته.
‫نقشه رو عالی تکرار کردی، اِد.
‫تو از پسش بر میای، گنده بک!
‫بهت اعتماد داریم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫شاید بهتر باشه از زیر پرتمون کنی.
‫نشونه گیری خوبی بود، گِرِگ.
‫توی این کار استعداد داری.
‫خیلی چشمگیره.
‫اگه از همه چیز بی خبر بودم،
‫می گفتم این موجودات دارن سعی می کنن ‫که باهامون ارتباط برقرار کنن.
‫شاید دارن با تحولات اطرافشون تطابق پیدا می کنن ‫تا بتونن زنده بمونن.
‫تقریباً مثل اینکه...
‫چه می دونم، دارن تکاملی چیزی پیدا می کنن.
‫چرنده!
‫تکامل یافتن.
‫از اینطرف!
‫بندازیدش، حلقه های میوه ای!
‫این جزیره الاناست که منفجر بشه،
‫و فقط یه بازمانده قراره باقی بمونه ‫و اون منم!
‫پس اون گلِ زمانی رو بدید من.
‫گفتم بدیدش به من.
‫- بالا بالا! ‫- آهای!
‫لعنتی ها!
‫- بالا بالای قشنگی بود. ‫- از خوب کسی یاد گرفتم.
‫برگردین اینجا.
‫آپ ببین، ساحله!
‫گندش بزنن. همیشه این پرتگاه رو یادم می ره.
‫اینجا آخر خطه، بی خاصیت ها.
‫حالا اون گل رو رد کنید بیاد.
‫دیگه فکری ندارم.
‫من شاید یه فکری داشته باشم، ‫و یه جورایی از اون فکرای آپی ـه.
‫دیوونه ای؟
‫نزدیک بود به کُشتنمون بدی، اِد. ‫عه!
‫همیشه باعث می شم همین حس رو پیدا کنی.
‫- تقریباً! ‫- خیلی خیلی شرمنده ام.
‫- بیخیالش. حالا می ریم سراغ گل های انرژمانی. ‫- گل های زمانی!
‫توی راهِ پایین اومدن، چند بار سرت به سنگ خورد؟
‫پنج شش بار. ‫آهان!
‫خیلی خب، عالیه. ‫حالا سه تا گل زمانی داریم.
‫چه فایده ای...
‫شعبدۀ برنی!
‫یوهو! انقراض فلامل ها تا 2 دقیقۀ دیگر.
‫- میشه خفه بشی؟ ‫- فرآیند خفه شدن شروع می شود.
‫تا چهار دقیقۀ دیگر خفه شدن انجام می شود.
‫اونا موفق نمی شن.
‫ما هم همینطور.
‫خیلی خب اِد، یه کار دیگه بکن.
‫کاری بجز آتیش زدنِ کِشتی.
‫به نظرت جواب می ده؟
‫واقعاً نمی دونم.
‫نه، دست نگه دارید.
‫انقراض فلامل ها تا 30 ثانیۀ دیگر.
‫باید این بمب رو از خودم دور کنم.
‫نه، برو بالا. بالا!
‫نــــــه!
‫- عجی... ‫- مجی...
‫- تغییر بده لاترجی! ‫- تغییر بده لاترجی!
‫حالا هشت، هفت...
‫شش...
‫پنج...
‫چهار...
‫سه...
‫دو...
‫یک!
‫- یا خدای کسرولِ پادشاه! ‫- یا خدای کوفته گوشتیِ اعلی حضرت.
‫می دونی، تقریباً 200 سال پیش...
‫پدرِ پدرِ پدربزرگم...
‫با چارلز داروینِ مشهور به اینجا سفر کرد.
‫اون ادعا کرد که جزیره ای اینجا بوده ‫که منفجر شده...
‫و کاملاً ناپدید شده.
‫آره، فکر کنم منم یه خویشاوند داشتم ‫که همچین چیزی گفته بود.
‫- یا خدای کسرولِ پادشاه! ‫- یا خدای کوفته گوشتیِ اعلی حضرت.
‫ما زنده ایم!
‫یا حداقل من زنده ام. ‫اِد!
‫زنده ای؟
‫فکر کنم!
‫بقیه چی؟
‫- اِد؟ ‫- داتی؟
‫- اِد، اِد! ‫- داتی!
‫هاس و بقیه زنده ان.
‫همه ـتون زنده اید.
‫ما نجات داده شدیم.
‫آره، به لطف آپ و اِد...
‫ما انقراض زُدایی شدیم.
‫به گمونم همچین کلمه ای باشه.
‫آره!
‫خب، نگرانم شده بودی؟
‫شاید فقط یه کم!
!هی! من موذبم
‫موفق شدین.
‫دقیقاً چیکار کردین؟
‫شعبدۀ برنی در مقیاس بزرگتر.
‫از هر چی گلِ زمانی داشتیم استفاده کردیم ‫تا قبل از انفجارِ بمب، کل جزیره رو ناپدید کنیم.
‫شعبدۀ من؟
‫در مورد گل ها حق با من بود.
‫در مورد سیکلوپ ها هم همینطور.
‫دیگه در مورد چی حق با منه؟
‫این وحشتناکه.
‫هنوز تموم نشده.
‫الان برمی گردم توی اون گُله...
‫و اونقدر تلاش می کنم...
‫تا همه ـتون منقرض بشین.
‫- بشین! ‫- نِشستم.
‫نقشه جواب داد. دکتر چانگ تونست برگرده.
‫این مدت سگِ خیلی بدی بودی، کلرنس.
‫- تازه هنوز شروع نکردم! ‫- بخواب!
‫- وقتی کارم تموم بشه... ‫- بلند شو.
‫- خشم منو حس می کنـ... ‫- ادای مُرده ها رو در بیار.
‫با حرف شنوی نفرین شدیم.
‫فلامیلیوس هیدیلیا!
‫مثل همیشه دوست داشتنی هستید.
‫منقرضیونِ من؟!
‫خیلی خوشحالم که می بینمت. ‫تو هم همینطور، تو هم همینطور، تو هم همینطور.
‫تو؟!
‫توی چه زمانی هستیم؟
‫فکر کنم بهتر باشه بپرسی چه زمانی...
‫نه خودت درست گفتی.
‫امروز، سالگرد یک سالگیِ...
‫بزرگترین کشف قرن 21 رو جشن می گیریم.
‫گونه ای که زمانی تصور می شد منقرض شده...
‫فلامل ها!
‫بله، فلامل های بغل کردنی، دوست داشتنی و دلنشین.
‫که گیاه شناس و متخصص فیزیک نجومیِ مشهور ‫دکتر «لی چانگ» برامون آوردتشون.
‫خیلی بهت افتخار می کنم، لی.
‫تازه از بعد از کشفت، خیلی بیشتر حرف می زنی.
‫بالاخره اون برگشت!
‫چه خبرا، آبجی؟
‫عه، خودتو ببین!
‫دوباره دوستِ پایانی شدی، آره؟
‫نخیر!
‫یارِ روبرویی شدم.
‫اونم بدونِ کمکِ من!
‫تو و دکتر چانگ اخیراً به جای باحالی سر نزدین؟
‫معلومه که زدیم.
‫پشت سر هم ماجراجویی های فوق العاده می کنیم.
‫آخرش با کلرنس چیکار کردین؟
‫اون داره خونسردتر می شه.
‫هیچ سگی نباید ارباب داشته باشه.
‫پس بعد از سه شماره،
‫می گم دست و پای شکلتون رو ببندیم، ‫کِشتیش رو برداریم...
‫و بریم یه جای گرم، مثل «کابو».
‫باشه، باشه، می تونیم عوضش کنیم.
‫فیجی؟ سن دیگو؟
‫رُم؟ پاریس؟ اونجا رستوران های خوبی هست.
‫آهای هاس، من دارم میام!
‫کار همگی عالیه،
‫و ممنون که دارید کمک می کنید، رفقا.
‫سلام، آپ و اِد.
‫نظرتون با این دوتا مجسمۀ گُلیِ امسال چیه؟
‫- عالیه! ‫- من یه کم خپل طراحی شدم.
‫ببخشید که دندون هات رو زرد کردیم،
‫آخه گل سفید تموم کردیم.
‫آهای اِد، یه سورپرایز کوچولو برات دارم. ‫همراهم بیا.
‫آخ جون، عاشق سورپرایزم.
‫ولی الان یادم اومد که عاشق سورپرایز نیستم.
‫پس بهم بگو چیه که خیلی سورپرایز نشم.
‫چی؟
‫پس این بود!
‫نگران نباش، اِد.
‫مطمئنم کلی وقت داری تا برای پدر شدن آماده بشی.
::. www.Doostihaa.com .::
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
‫آپ، واقعاً فکر نمی کنم امروز بتونم ‫یه سورپرایز دیگه رو تحمل کنم.
‫بهم اعتماد کن. عاشقش میشی.
‫سلام، از کِی میشه ندیدمتون؟ از سال 1835؟
‫خیلی چیزا هست که میخوام بهتون بگم.
‫شما دوتا ادامه بدید. ‫من میرم یه لیوان آب براش بیارم.